Een wit ei als uiting van diepste dankbaarheid

Deze middag hebben we echt wat tijd genomen om allerlei mensen te bezoeken. Eerst was er na kerktijd nog een ernstig ongeluk gebeurd, op ongeveer een half uur rijden afstand. Een motor klapte op een zware truck. De weg leidt over heuvels en omdat je al slingerend over de weg moet rijden om alle kuilen te omzeilen, kan het gebeuren dat je juist op de top van zo’n heuvel een tegenligger ontmoet. In dit geval was er één dode te betreuren, de andere gewonde werd op een motor naar de misssiekliniek gebracht. Die was gelukkig niet al te zwaar gewond, veel schaaf- en snijwonden.

Daarna zijn we op weg gegaan naar enkele omliggende dorpjes, Banamatown en Hwito Town. Ik vond het heel bijzonder, het lijkt een beetje op een ouderwets plaatje uit een schoolboek, met lemen hutjes en daken van bladeren. Daar zagen we ook één van de kortgeleden in de kliniek geboren baby’s. Een jongetje van nog geen twee weken oud. Leuk om hem met mooie babykleertjes uit het kraampakket te zien en dat in zo’n lemen hutje. De mensen waren allemaal erg vereerd met ons bezoek. We hadden kleding meegenomen en deelden dat uit aan de arme mensen. Ze waren er erg blij mee. Wij kregen van hen een grote tros bananen, een tros bakbananen en twee eieren. Dat laatste was niet zo handig toen Marjolein met de eieren in de hand over een paar boomstammetjes een riviertje moest oversteken. Jacob heeft ze toen maar overgenomen en in de beide borstzakken van zijn overhemd gestopt. Wonder boven wonder bereikten ze zonder scheurtjes ons huis. Dat betekent dat we morgen allemaal een eitje kunnen eten.

Vanmorgen kregen we er na de kerk namelijk ook twee van een vrouw. Ik vroeg me af of ze deze de hele kerkdienst in haar handen heeft gehad, want dan heeft ze niet mee kunnen klappen bij het zingen van de liederen.

Gideon vertelde ons dat het het toppunt van eer en een uiting van de zuiverste, diepste dankbaarheid is om iemand een wit ei te geven. Als je bv. de president een wit ei geeft, is dat meer dan bv. een koe. We voelden ons natuurlijk heel erg vereerd met zo’n cadeau.

Vlak voor het donker zijn we nog gauw bij de school gaan kijken en we denken dat de verf er prima op zit. We zijn erg tevreden. Morgen zal ik foto’s maken.

Nog even iets over de grote verschillen in Liberia t.o.v. vorige bezoeken. In 2012 was er nog een moeizaam telefoonverkeer. Nu is er bijna overal bereik. Soms niet genoeg om een mail mee te versturen, maar bellen gaat hier toch wel veel makkelijker. De telefoon is hier dus ook een “inbreker” geworden. Zelfs als mensen onder behandeling in de spreekkamer in de kliniek zitten, wordt tussendoor de telefoon opgenomen. Daar moeten ze nog mee leren omgaan. Vandaag stonden we ergens midden in de bush op een farm waar opeens de telefoon overging!!!

En verder is er radio gekomen. Hier en daar hoor je dus de radio schallen en ook daar moeten ze nog mee leren omgaan.

Verder gaat het goed met ons, we zijn op de helft. Alleen Wil zijn mond wil maar niet helen.